Opkomst van persuasive technologies

Het is nog best verwonderlijk dat het zo lang geduurd heeft. Pas nu beginnen interaction- en experience designers deze zogenaamde “persuasive technologies” te omarmen, en ontstaan er kaders voor het toepassen ervan binnen User Centered Design (UCD). Daarvoor zijn overigens wel enkele redenen aan te dragen:

• Tot ergens in de jaren 90 dacht men vanuit de traditionele HCI (human computer interaction) nog heel anders over menselijk gedrag in relatie tot systemen. Men ging er van uit dat de interactie met een applicatie een rationeel, functioneel en ordelijk proces was met duidelijke taken en doelen, maar niets blijkt minder waar: het is een chaotisch spel van overtuiging en verleiding.
• Daarnaast is conversie een belangrijke factor geworden. Niet alleen conversie in termen van producten of diensten verkopen, maar ook met betrekking tot het werven van “ambassadeurs” voor jouw organisatie. Verleidingsprincipes worden steeds vaker ingezet in de strijd om de gunst van de consument, in een poging het gedrag van de gebruiker te sturen.

Persuasive Design wordt dus steeds vaker ingezet om de conversie binnen een (web)applicatie positief te beïnvloeden. Maar beter nog is dat er ruimte komt om betekenisvolle online services te ontwikkelen voor gebruikers, die een diepere impact hebben op het leven van mensen. Met name in de hoek van gezonder eten, bewegen en leven zien we tal van positieve toepassingen, wat voorbeelden als Nike en Health Month laten zien. Maar ook andere toepassingen, bijvoorbeeld diensten als “ready for zero” die mensen helpen om uit hun schulden komen, brengen een nieuw soort “experience” dat we nog niet eerder zagen.

Evil persuasive design

Helaas wordt persuasive design nog vaak toegepast met minder nobele motieven in het achterhoofd. In een poging om conversie omhoog te schroeven (en te houden) worden gebruikers online massaal misleid en gemanipuleerd in hun gedrag, zonder dat ze het zelf in de gaten hebben. Het is dan ook niet vreemd dat  persuasive design bij veel designers nogal wat gemengde gevoelens oproept, en zijn de voor- en tegenstanders met elkaar in discussie om de kaders rondom ethiek af te bakenen.

Een grijs gebied zal er echter altijd blijven, en de verantwoordelijkheid ligt uiteindelijk vaak in de handen van de designer zelf. Een mooi model dat deze twee kanten van het verhaal laat zien is dat van Cennydd Bowles. Het laat duidelijk de essentie van UCD zien, geplaatst tegenover dat van persuasive design:

Persuasive design kan dus een goede bijdrage leveren aan een gebruikerservaring, zolang designers zich maar bewust blijven van de gevaren die op de loer liggen. En dat is een verantwoordelijkheid die eenieder die zich met dit vakgebied bezighoudt zelf zal moeten dragen.

Nuttige links

http://www.slideshare.net/dings/persuasive-web-design-how-to-separate-users-from-their-bad-behaviours
Hele goede presentatie over Persuasive design en wat er bij komt kijken.

http://wiki.darkpatterns.org/Home
Normally when you think of “bad design”, you think of laziness or mistakes. These are known as design anti-patterns. Dark Patterns are different – they are not mistakes, they are carefully crafted with a solid understanding of human psychology, and they do not have the user’s interests in mind.

Meer lezen

Met Google Goggles kun je zoeken aan de hand van foto’s die je maakt met je mobiele telefoon. Op dit moment is dit mogelijk met Android en iPhone telefoons.

In het tijdschrift Wired wordt al veelvuldig gebruik gemaakt van deze manier van zoeken. Door een foto te maken van de advertentie over de nieuwe Buick Regal Turbo krijg je meer informatie over deze auto. Dus zonder het invoeren van een webadres of het inscannen van een QR code. Het enige wat er op deze advertentie vermeld staat is dat je de interactieve mogelijkheden kunt bekijken door een foto te maken met Google Goggles.

Google Goggles logo

De potentie is dus gigantisch voor het aanbieden van extra informatie voor bijvoorbeeld producten. Maak een foto van een fles wijn en krijg meteen alle informatie te zien over het product en waar je deze kunt kopen. Je maakt een foto en deze wordt gebruikt als zoekopdracht in Google.

Momenteel werkt Google Goggles met de volgende type content:

• Boeken & DVDs
• Landschappen
• Barcodes & QR codes
• Logos
• Contact informatie
• Kunst
• Producten
• Text

Daar begint nu dus gelukkig verandering in te komen. Steeds meer organisaties worden zich bewust van het feit dat ze hun investering beter – en rendabeler – kunnen maken door de gebruiker tijdig bij het ontwikkelproces te betrekken. Ook is men steeds meer bereid om daar tijd en geld in te steken. Immers, hoe meer gebruikers slagen in het uitvoeren van hun taken op de website, hoe meer verkopen, aanmeldingen, registraties en/of downloads (afhankelijk van de doelstellingen) er zullen plaatsvinden. UCD leidt dus tot een hogere conversie en is daarmee een voorwaarde voor een hogere return on investment.

Kijk wat je minimaal kunt doen
Klinkt allemaal heel mooi, maar is dat veel werk, de gebruiker centraal stellen? Ja, als je alles goed af wil vangen wel. Maar als budget en tijd factoren van belang zijn (en wanneer zijn ze dat niet) dan kun je gewapend met een aantal basismiddelen toch een heel eind komen, zodat er na afloop van een project een product staat waarover in de basis is nagedacht. Zelfs al ben je beperkt in tijd en middelen dan nog ben ik ervan overtuigd dat er altijd mogelijkheden zijn (hetzij in afgeslankte vorm) om rekening te houden met de gebruiker. De truc is om te kijken naar wat je minimaal kunt doen, en in dat geval zijn er twee wapens in het UCD-arsenaal waar je eigenlijk niet zonder kunt: rapid prototyping en de do-it-yourself usabilitytest.

1) rapid prototyping
Een prototype is een gesimuleerd model of weergave van het uiteindelijke product. Het stelt het projectteam in staat om in korte tijd te stoeien met verschillende ideeën en concepten, en belangrijker nog is dat de klant met een prototype al kan ervaren hoe de applicatie zal gaan werken. Een prototype is dus de ideale tool om alle stakeholders van een project op een snelle visuele manier te informeren, en iedereen met de neus dezelfde kant op te krijgen.

Prototyping kun je op diverse manieren, groot en klein, insteken. Maar ik noem niet voor niks rapid prototyping; het is de bedoeling om snelle iteraties te maken binnen de kernelementen, niet om het hele project in de volle breedte uit te werken. Maar wat je ook doet, bepaal vooraf duidelijk de scope van het prototype, waarbij je jezelf de volgende vragen moet stellen:

1. Welke delen van het project zijn noodzakelijk om uit te werken, en hoe diep?
2. Wat zijn de belangrijkste gebruikerscenario’s die op de site plaatsvinden, en welke werken we daarvan uit?
3. Plan van tevoren hoe de iteraties gaan plaatsvinden. Het is aan te raden om breed te beginnen (horizontaal prototypen), en dan vervolgens bepaalde secties vertikaal uit te diepen. Laat je daarbij niet verleiden door meer uit te werken dan nodig, kijk naar de stappen 1 en 2 om te bepalen hoe ver je daar in gaat.
4. Bepaal de mate van realisme ten aanzien van het ontwerp (de zogenaamde fidelity). Dat kan variëren van hoog (1-op-1) tot laag (schetsmatig) en alles daartussenin. De keuze die je daarin maakt hangt af van de complexiteit van het systeem, het publiek dat ermee gaat werken, en wat je wilt bereiken.

2) Een do-it-yourself usabilitytest
Testen doe je bij voorkeur zo vroeg en zo vaak mogelijk als de kaders van het project toelaten, laat daarover geen misverstand bestaan. Ook uitvoerig testen in een testlab met geselecteerde gebruikers uit de doelgroep heeft, dankzij de uitgebreide faciliteiten, de voorkeur.

Maar ook hier geldt weer: als er geen tijd of budget beschikbaar is voor de whole enchilada laat je dan vooral niet ontmoedigen om vervolgens helemaal niet te testen. Zelfs een eenvoudige usabilitytest met een drietal willekeurige internetgebruikers kan al enorm veel inzicht geven in hoe de webtoepassing presteert “in het wild”. Liefst doe je dit twee keer: de eerste keer test je het prototype, waarbij vooral naar het basis interactieontwerp en de informatie architectuur wordt gekeken. De tweede test doe je zodra tijdens het ontwikkelproces een eerste werkende versie beschikbaar is. Dan kijk je specifieker naar hoe de gebruiker omgaat met de interface, het navigatieontwerp, de content en het visuele design in z’n algemeenheid.

Inhoudelijk hoeft een dergelijke usabilitytest (ook wel guerilla usability testing genoemd) ook geen wetenschappelijk onderzoek te worden. Met een rustige ruimte waar je niet gestoord wordt, een PC met internetverbinding en een notitieblok beschik je al over de benodigde basisingrediënten. Van tevoren schrijf je een 5- tot 8-tal scenario’s die je graag wil testen met de proefpersonen, en achteraf vat je alle bevindingen samen in een klein rapport zodat je dit kunt bespreken met het projectteam. Als je per usertest twee uur rekent (trek voor de test een uur uit, daarna een uur om te evalueren) en minimaal 4 uur voor de voorbereiding en het schrijven van een rapport achteraf dan ben je binnen slechts 10 uur klaar! En als je dat een beetje handig plant dan kun de hele test in twee dagen afronden.

Inzicht verzamelen
Sceptici zullen zeggen dat je met bovenstaande minimale middelen geen goed onderbouwde data kunt verzamelen, en dat daarmee de resultaten niet betrouwbaar zijn. Dat is ook zo, omdat het hier juist gaat om een kwalitatieve test: het doel is niet om iets te bewijzen (zoals bij een kwantitatieve test), maar het is gericht op het verzamelen van inzichten om datgene dat je aan het maken bent te verbeteren. En daarbij geldt dat alle kleine beetjes helpen. Een statistische onderbouwing is daarbij niet nodig.

Tot slot
User centered design embedden in de dagelijkse praktijk blijkt vaak een lastige opgave. Met budgetten die steeds kleiner worden en deadlines die steeds krapper worden is het een opgave om stakeholders te overtuigen om een deel van het beschikbare budget te reserveren voor analyse en testen. In dat geval is het de uitdaging om met de beschikbare middelen zoveel mogelijk inzichten te vergaren, om daarmee zoveel mogelijk problemen vooraf te tackelen. Want ook hier geldt die oude wetmatigheid: niet geschoten is altijd mis.

Meer weten?
Er zijn natuurlijk talloze prima boeken over User Centered Design, Prototyping en Usabilitytesting, maar ik noem hier een drietal aanraders met een toegankelijke en vooral praktische insteek.

• The elements of User Experience | Jesse James Garrett
• Rapid Prototyping, a practitioner’s guide | Todd Zaki Warfel
• Rocket Surgery made easy | Steve Krug

Maar de digitale media lieten mij ook op andere manieren niet los. Zo was ik even te gast bij Google, ben ik stiekem in Austin het Gowalla hoofdkantoor binnengewipt, op zoek gegaan naar de ‘pirate supply store ’826 Valencia’ en heb ik 20 minuten in de rij gestaan bij de crème brûlée cart.

Door Twitter zijn baan als tapijtlegger opgegeven!

Deze beste man (rechts) was ooit full time tapijtlegger, maar heeft door Twitter zijn baan opgegeven om full time crème brûlées te maken en te verkopen met zijn cart. Hiermee is hij één van de grondleggers van een nieuwe generatie ‘street food’ verkopers die veelvuldig gebruikmaken van nieuwe media om hun waar aan de man te brengen. En met groot succes, getuige de rij die ik moest trotseren eer ik van mijn ‘Mexican Dark Chocolate’ en ‘Vanilla Bean’ Creme brûlées kon genieten!
Veruit de leukste ervaring had ik bij het Roger Smith hotel in New York (Lexington Avenue, 100 meter van Grand Central station). Dit hotel is in de social media scène een ontzettend bekende locatie door de zeer succesvolle betrekking van social media in zijn marketingstrategie. Ik kon deze kans dus niet aan mijn neus voorbij laten gaan. Na een nacht in een suite te hebben vertoefd, (een suite die iJustine beschrijft in deze video met (!) 280,000 views) besloot ik dat het maar eens tijd was om de director of digital marketing eens uit te horen over zijn visie op social media en strategie. Filmpje!

Heel toevallig was er op dat moment net een MTV ‘tweetup’ gaande van een wedstrijd waarvan de winnaar verkozen zou worden tot MTV TJ (Twitter Jockey). De Twitterjockey is de schakel tussen het publiek en MTV. Ik kon het logischerwijs dan ook niet laten om even mijn gezicht te laten zien op de Amerikaanse MTV.

MTV TJ Kandidaat @ RS Hotel New York

De onderlinge connecties en ‘word of mouth’ waar Adam het over heeft uiten hun waarde op vele manieren. Een voorbeeld zagen we al in het filmpje van iJustine, maar subtieler gebeurt het in dit filmpje (van 0:35 tot 0:40) van Chris Brogan. Zonder dat het direct geld oplevert krijgt het Roger Smith hotel veel exposure. Het is bewust bezig met het onderhouden en bouwen van klantrelaties, die op den duur een stuk waardevoller blijken voor ‘het RS’. Daarnaast is het Roger Smith hotel ook een ‘art’ hotel. Er wordt zorgvuldig nagedacht over de positie die ze willen verwerven, hoe ze hiermee omgaan en wat ze faciliteren. Op deze manier is het Roger Smith dus hét social media hotel van de wereld geworden, en dé locatie bij uitstek waar je moet zijn als er in New York iets te doen is. Tijdens conferenties is er een grote kans dat je mensen als Seth Godin, Mitch Joel, Julien Smith of vele anderen tegen het lijf loopt.

Een duidelijke strategie ontwikkelen is een sleutel tot succes en dit laat ons zien hoe belangrijk het is om hier goed over na te denken bij het bepalen van een communicatiestrategie. ‘Welke plaats in de marketingmix krijgt digitale media?’ of ‘hoe gaan we hiermee communiceren?’ zijn voor de hand liggende vragen. Het gebeurt nog geregeld dat er organisaties bij ons aankloppen die ‘ad hoc’ te werk zijn gegaan met Hyves of Twitter zonder dat ze hebben nagedacht hoe deze platformen hun totale strategie ondersteunen, of wat ze ermee willen bereiken. Wat ons betreft een gemiste kans!

Links:
Het Roger Smith hotel
Het Roger Smith blog
Het Roger Smith op Twitter
Creme Brûlée cart
826 Valencia Writing center

Even de voor de hand liggende feitjes:
Emiel Sondag, woon tegenwoordig in Eindhoven na 17 jaar in Maastricht te hebben gewoond. Tussendoor heb ik nog even in Utrecht en in Denemarken gewoond, en ben ik net terug van een verkenningstocht van een maand door de Verenigde Staten. Ik heb Communicatie en Multimedia Design gestudeerd, en mijn afstudeerstage bij Nexwork gedaan. Dit is heel goed bevallen en ik mocht bij Nexwork blijven hangen als JR Online Communicatie Consultant. Dit, naast mijn vervolg opleiding aan de Universiteit van Tilburg waar ik Bedrijfscommunicatie en Digitale Media studeer. Ik leef voornamelijk online, en heb recentelijk besloten om de kabelaansluiting van mijn TV gewoon niet meer te gebruiken. Ik interesseer me in communicatievraagstukken, strategie, marketing, conferenties en nieuwe media. Ik amuseer me hier zo erg mee dat dit ook meteen mijn hobby’s zijn. Er is hier namelijk genoeg over te lezen! Verder luister ik altijd naar muziek waar ik ook maar kan. Ik bestel te veel boeken, ben een enorme gadget freak en sla altijd te ver door in mijn passies. Daarnaast hou ik van eerlijkheid en openheid. In alles.

Ik ben uiteraard ook vrijwel overal online te vinden. Zo ben ik te vinden op LinkedIn, op Twitter, Facebook en voor de muziek fanatici ook op Last.fm. Verder lees ik hier en daar ook nog wat blogs, en ben ik ook nog wel eens in de comments te vinden op de blogs. De volgende hou ik actief bij:

De weblogs van Jeremiah Owyang, van Mitch Joel op Twistimage.com, Chris Brogan en Julien Smith. Uiteraard ontbreekt het blog van Seth Godin ook niet in mijn RSS reader. Andere zaken die ik kan aanraden zijn TED, A List Apart, Mashable en The Next Web.

Waar ik mij op dit moment voornamelijk over zie bloggen zijn nieuwe media, communicatie, online netwerken en conferenties. De toekomst zal het gaan uitwijzen, want ik ben af en toe nog wel eens wat wispelturig… Hier hou ik het bij voor nu, ik denk dat dit kleine stukje mij toch wel goed omschrijft.

Herhaaldelijk roepen

Reclame met een hoofdletter is een bijzonder type; een staaltje kunst, een vak apart. Het doel van reclame – niet voor niets afkomstig van het Latijnse woord reclamare dat ‘herhaaldelijk roepen’ betekent – is immers het promoten van een product of dienst. En dat doe je niet door een commercial te maken die bij voorbaat al genomineerd wordt voor de ‘Loden Leeuw’. Of juist wel natuurlijk; een hoge irritatiefactor is immers ook iets waard. Of je dit als bedrijf of merk zijnde moet willen is een andere discussie. Nog niet zo heel lang geleden behoorden tot de categorie Reclame commercials als “Calvé Pindakaas, wie is er niet groot mee geworden”, “Bedenk goed wat je met je laatste Rolo doet” en “De Gouden Gids haai”.

Briljantje

Ook in het eerste decennium van de 21^e eeuw zijn er goede commercials te zien op tv; “KPN’s Goeiemoggel” kennen we allemaal nog wel. En natuurlijk hebben we nog alle “Even Apeldoorn Bellen” reclames van Centraal Beheer Achmea die het goed blíjven doen. Complimenten voor het onuitputtelijk lijkende reclamebureau DDB  Amsterdam. Echter, anno 2010 kun je veel méér op promotioneel gebied dan zo’n ‘ouderwetse’ commercial. Veel spannendere dingen. Veel geruchtmakendere dingen. Flashmobs bijvoorbeeld. Voor een beetje marketeer een welbekende term. Voor veel anderen een onbekend fenomeen. En dat is zonde want een beetje flashmob is… simpelweg briljant.

Slechts een verzetje

Wikipedia vertelt ons dat een flashmob “Een (grote) groep mensen die plotseling op een openbare plek samenkomt, iets ongebruikelijks doet en daarna weer snel uiteenvalt” is. Het idee van de flashmob is afkomstig van een redacteur van Harper’s magazine, genaamd Bill Wasik. In 2003 organiseerde hij de eerste flashmob ter wereld in het New Yorkse warenhuis Macy’s. Wasik organiseerde een flashmob als sociaal experiment. Hij wilde voorbijgangers vermaken en verbazen, anders zijn dan anderen en iets vernieuwends doen. Veel mensen kopieerden Wasiks briljante plan. Meestal voor de fun, voor een verzetje. Na New York volgden vele steden zoals Londen en Rome maar ook Amsterdam, Utrecht en Antwerpen. Ondertussen begint het fenomeen redelijk bekend te worden. Blijft natuurlijk de vraag rijzen hoe je een flashmob van de grond krijgt en wie er achter zo’n grootschalig evenement zit.

Shoqs en Improv Everywhere

Een voorbeeld van een flashmob organisatie is Shoqs. “Shoqs wil de Nederlandse bevolking wakker schudden uit hun standaard huis-tuin-en-keuken-leventje door ze te plaatsen in vreemde of grappige situaties”, pretendeert de organisatie op zijn website. Imporv Everywhere is een gelijksoortige internationale organisatie, iets groter in zijn soort. Bezoek hun website en laat je verbazen door de vele vele bizarre situaties die zij gecreëerd hebben. En waarom? Improv Eveywehere’s ultieme doel is plezier hebben: “We’re out to prove that a prank doesn’t have to involve humiliation or embarrassment; it can simply be about making someone laugh, smile, or stop to notice the world around them.” Een flashmob is echter niet alleen goed om iemand een leuke dag te bezorgen of om even lekker te kunnen lachen; het is het marketingmiddel bij uitstek. Bedenk je eens wat Oprahs telefoontje in haar hand heeft gedaan met de omzetcijfers van T-Mobile. De vele Youtube filmpjes van deze flashmob alleen al zijn miljoenen keren bekeken. Life is for sharing… briljant.    

Het kan altijd anders

Natuurlijk kan de promotie van je product of dienst ook anders. Nog origineler misschien. Zoals hier in Rusland. Dat parasailingbedrijf moet per direct opdoeken als je het mij vraagt. En alle toeristen die eromheen staan te lachen en filmen zouden één voor één gekatapulteerd moeten worden. Maar dan zonder parachute eraan als het even kan.

Gedreven door (gebrek aan) tijd en budget wordt door de stakeholders van een project vaak gekozen voor een online oplossing die met name het probleem van de opdrachtgever oplost. Dat klinkt natuurlijk voor de hand liggend en is prima op zichzelf, maar is die oplossing niet op de eerste plaats bedoeld voor een doelgroep? De gebruiker? Hoe komt het dat onderzoek naar de doelgroep – of dat nu in de vorm is van persona’s, cardsorting, usabilitytesting of whatever -  het eerste sneuvelt als het budget wordt aangescherpt?

De rol van de interaction designer
Ik denk dat het antwoord vaak gezocht kan worden in een misconceptie over de rol van de interaction designer (of enig andere professional die bezig is met de gebruikerservaring). Wij als specialisten behoren toch immers te weten wat er omgaat in de hoofden van de doelgroep? Als de interaction designer zijn truc speciaal doet komt het allemaal dik voor mekaar, toch?

Een zekere logica in deze redenering kan ik niet ontkennen. Natuurlijk is het zo dat op basis van kennis en ervaring een groot deel van de valkuilen kan worden voorkomen. Maar dat neemt niet weg dat ieder project zijn eigen specifieke uitdagingen heeft. Om deze te herkennen (en op de meest optimale manier op te lossen) is de input van de eindgebruiker onmisbaar. Met een flinke dosis vakmanschap komen we tot een solide eindproduct, maar om tot werkelijk innovatieve – en bruikbare – oplossingen te komen moeten we de motieven en intenties van de gebruiker kennen.

Doelgroeponderzoek
Een andere veel gehoorde misvatting die ik toch even wil aanstippen, is dat doelgroeponderzoek per definitie zeeën van tijd (en budget) vereist. Toch hoeft dat niet zo te zijn. Neem bijvoorbeeld usabilitytesting. Dat kan grootschalig uitgevoerd worden in een testlab met witte jassen en specifiek geselecteerde testpersonen. Maar een twee- tot drietal sessies met drie willekeurige gebruikers in een informele setting levert al zoveel nuttige informatie op dat het de investering meer dan waard maakt. Mijn punt is: je hoeft niet altijd alles uit de kast te halen, alleen datgene wat nodig is.

Een iteratief proces
Een goed doordacht design is dus geen magisch trucje dat op enig moment wordt uitgevoerd. User Centered Design is een iteratief proces gedurende het hele project, waar zowel de designer, developer, consultant, klant én eindgebruiker bij betrokken dienen te worden. Alleen met een dergelijke ‘team effort’ kan er een resultaat bereikt worden dat ook écht iets toevoegt voor de gebruiker, en daarmee ook voor de opdrachtgever.

Vanmiddag is het weer zover. Nederland is nog steeds volop oranje gekleurd en hopelijk gaat dit nog minstens een week zo blijven. De door de hitte verlepte ballonnen zijn dapper vervangen door nieuwe. Door de zon verkleurde slingers werden vernieuwd. En afgelopen week werd elke supermarkt gemeden behalve Albert Heijn, simpelweg om eventueel vermiste of door de warmte bezweken beesies te vervangen. Jammer dat Nederland niet vaker dan eens in de twee jaar zo ‘één’ kan zijn. Zo één zelfs dat we massaal bij 37 graden boven een barbecue gaan hangen. Of het café in duiken. Het maakt ons helemaal niets uit dat onze schreeuwgrage buurman – waar we ons normaliter dood aan ergeren – bierdrinkend, brullend, zwetend en wel tegen ons aanhangt. Nee we zweten en schreeuwen zelfs lekker met hem mee… met een (rosé)biertje in de hand.  Gezellig toch, het WK?

BraziliUit

Als je nu per ongeluk één van de weinige Brazilianen in Nederland bent, heb je geen leven. De Braziliaanse grappen zijn vandaag niet aan te slepen. Hele radioprogramma’s worden gewijd aan het gek maken van die ‘geel-blauwe’. “BraziliAan? BraziliUit!”, “Vanmiddag gaan we kanaries schieten!” En meer van dit soort flauwigheid. Hoogst vermakelijk overigens. Moet er alleen niet aan denken wat er gebeurt als Nederland verliest zo meteen. Maar dat gebeurt natuurlijk niet, zeg ik als rasechte vaderlander. Kanarie versus Leeuw; need I say more?  

Levensmoe?

Gister durfde een heldhaftige heer zich in Brazilië t-shirt te vertonen in de Albert Heijn. Je had het commentaar van het winkelend publiek eens moeten horen. Alsof de buurtcrimineel weer op vrije voeten was. “Mos ze mich get zeen!”, “Wae duit noe zoget”,  tot zelfs “Det is zeker geine Mestreechtenaer!”. Deze meneer was redelijk levensmoe, of gewoon dom, dat bleek. Ik denk dat hij niet heeft geweten hoe snel hij zijn geel-blauwe provocerende gewaad uit moest trekken. Overigens nam hij de beesies die hij kreeg bij zijn boodschappen wel aan. Maar dat is bijzaak.

Slimme Wesley

Heel Nederland gelooft in een overwinning vanmiddag. De rest van de wereld gaat toch meer voor Brazilië. Maar ach, doet het er toe? Zelfs de altijd kritische media geloven barmhartig in een oranje overwinning. Ook het feit dat een speler uit het Nederlands elftal bij een wereldtitel drie ton mee naar huis neemt (opeens weet ik waarom Yolanthe wacht met trouwen tot na het WK) kan de Hollander vandaag niet irriteren. Als ze maar winnen. Het WK zet de ratio opzij, dat blijkt maar weer.

Amen

Met behulp van onderstaand gebedje moet het helemaal goedkomen vandaag:

Onze Vader die in Zuid-Afrika zijt,
Uw wens worde geheiligd,
Nederland wil winnen
Uw wil geschiede op het voetbalveld zoals in Van Marwijks hoofd,
Geef ons heden een overwinning
Omdat wij anderen geen overwinning gunnen
Leid ons naar een wereldtitel
En verlos ons van de kwade Brazilianen…

De oranjekoorts wordt mede aangewakkerd doordat je op iedere hoek van de straat, bij het tankstation, in de Appie én in de Appstore wordt doodgegooid met T-hempies, Beesies, vuvuzela’s en oranje apps. Met de vuvuzela van TNT, die je overigens met niet eens al te veel creativiteit voor allerlei andere doeleinden kunt gebruiken, wordt de werkdag ingeluid. En beëindigd. En zelfs de speakers van de donkerste jazz-liefhebber vullen de ruimte met de klanken van Wolter K. “We zijn er weer bij…”.

Na weken van gekonkel over hypotheekrenteaftrek, kilometerheffing en islamisering biedt het WK ons weer wat luchtigere gesprekstof. Maar het WK is ook big business! Terwijl de mannen met hun pletterpet op aan de Bavaria zitten – ik ben en blijf een Brabander – stelen de dames de show in hun Dutch Dress. Een ontspannen en herkenbaar tafereel, waar maanden van bloed, zweet en tranen aan vooraf zijn gegaan bij vele marketeers. Want Heineken heeft een naam hoog te houden als het gaat om oranje gadgets. Na de succesvolle Luidsprekerhoed in 2004, ‘Holland’s Geheime Wapen’ de jagershoed in 2006 (waarvan er maar liefst 350.000 stuks van in omloop waren) en de trom-pet in 2008, werd eind mei de Heineken Pletterpet geïntroduceerd.

Bavaria Dutch Dress

De sponsoring van de KNVB van Heineken valt echter in het niet bij de bedragen die officiële sponsors van het WK zoals Coca-Cola, McDonald’s en Nike in het evenement steken. Vandaag las ik dat Nike maar liefst 40 miljoen dollar investeert aan sponsoring. En dat Coca-Cola rondom het WK in Zuid-Afrika de grootste reclamecampagne van het bedrijf ooit lanceert. In de campagnes van deze multinationals spelen Social Media voor het eerst rondom een WK een rol van betekenis. Coca-Cola heeft een deal met YouTube waarmee in 120 landen en in 17 talen kijkers aangemoedigd worden op YouTube hun beste `fan-dansje` te laten zien. En iets dichter bij huis lanceerde OnsOranje met sponsoring van de Staatsloterij een iPhone app, waarmee op een onderscheidende manier de dialoog wordt aangegaan met de doelgroep.

Maar even terug naar het bier. Want de kracht van social media wordt ook getoond rondom de strijd van de Dutch Dress versus de Pletterpet. Tijdens NL-Mexico was er de zogenaamd spontane actie van 60 dispuuttutjes die een flashmob uitvoerde in het jurkje van Bavaria. De flashmob stond enkele minuten later uiteraard op Youtube (http://www.youtube.com/watch?v=i6VOogl-yag) en is inmiddels meer dan 100.000 keer bekeken. Maar ook de Heineken commercials zijn al ruim 300.000 keer bekeken. Ook op blogs en fora worden de gadgets uitgebreid besproken, waarmee beide merken op dit moment rondom het WK online de grootste share of voice hebben. Heineken was uiteraard not amused over het Bavaria optreden, maar ik kijk uit naar de volgende slag in de Battle of the Beers.

In gesprek met diverse collega’s en relaties blijkt dat men de potentie en de mogelijkheden van Social Media erkent en dat we hier vooral “iets” mee moeten gaan doen. Men is immers zelf online aanwezig op Linkedin, Facebook of Hyves.
Je kunt je echter afvragen waarom men online is en wat men wil bereiken? Is dit voor eigen belang (netwerken, communicatie met vrienden en bekenden) of heeft het toch vooral een zakelijker karakter (in contact komen met potentiële klanten, netwerk opbouwen)?
Linkedin is voor de meeste toch vooral een semi crm-achtige omgeving waarin relaties aan elkaar geknoopt worden, je eigen CV geüpdatet wordt en vooral gebruikt wordt om te kijken naar wat anderen aan het doen zijn. Nieuwsgierig zijn is immers de aard van het beestje.

Als je echter verder doorvraagt of men ook een eigen blog heeft of veel twittert, dan worden de reacties koeler. Men heeft wel ideeën en onderwerpen voor een blog, echter het opschrijven hiervan blijkt toch vaak een probleem te zijn.
De meest voorkomende opmerking die ik hoor is dat men geen tijd heeft. Zelf vind ik dit onzin, men heeft wel tijd, maar geen zin om het te doen en men is er gewoon niet me bezig. Dit is natuurlijk wel voor te stellen aangezien het schrijven van een posting vaak buiten het patroon valt van het reguliere werk. Men moet een onderwerp “verzinnen”, hier iets van vinden, dit opschrijven en bekend maken via twitter of andere kanalen.
Een ander argument is dat men denkt dat hetgeen men wil vertellen al lang bekend is. Men is bang is om niet authentiek te zijn qua gedachtegoed. Natuurlijk zal een en ander al beschreven zijn, echter vind ik het belangrijk om het toch te vertellen. Vraag over een onderwerp maar eens na bij vrienden of bekenden wat zij ervan vinden. Je zult versteld staan!

Ik denk dat als je geen schrijver bent of bloggen geen onderdeel is van je werk het schrijven inderdaad een probleem is. Als je als bedrijf wel content te bieden hebt, dan is een en ander makkelijker te plaatsen in een blog.

Je moet natuurlijk wel willen en zin hebben om te bloggen. Laat je niet uit het veld slaan door (negatieve) reacties e.d. We zijn immers gewend om overal over te klagen en dit vooral online kenbaar te maken. Tevens moet je een weg zoeken in de manier van schrijven en de onderwerpen waarover je wil schrijven. Het is immers een persoonlijke evolutie die je doormaakt op dit gebied. Eerst kruipen voordat je kunt gaan lopen.

Om een en ander te vergemakkelijken gebruik ik onderstaande “tips”:

1. Wees alert op wat er binnen je vakgebied en omgeving gebeurt. Indien je met een specifiek onderwerp bezig bent, kijk dan of je hier een eigen mening over hebt en schrijf dit meteen kort op.
2. Probeer een realistische frequentie op te stellen van het aantal postings die je wil doen. Zelf probeer ik minimaal één posting te doen per maand.
3. Ga na wat je met je posting wil bereiken. Wat is je doel? Met deze posting zou ik willen weten hoe anderen over dit onderwerp denken en wat hun ervaringen zijn. Reageer dus vooral en deel het met anderen. Verrijk de content.
4. Zorg dat je steeds iets bij je hebt om zaken op te schrijven (zoals de Field Notes zoals verderop beschreven). Een gedachte is zo weer weg. Schrijf het dus op.
5. Begin gewoon met schrijven. Let niet meteen op D- of T fouten. Zelf ben ik hier ook geen ster in, maar ik schrijf het tenminste op .
6. Zorg dat je de posting bekend maakt op de diverse kanalen zoals twitter, facebook, linkedin e.d. en verwijs naar je eigen blog.